گزارش روز…

شاید، یا بهتر است بگویم حتما این هم راهی برای سلوک بود!، که یک روز از خواب بیدار شوم، به پشت کامپیوتر شخصی ام بیاییم و بعد از وارد کردن نام سایتم ناگهان با پیغام حذف شدن آن روبه رو شوم.

چند روزی را در بهت و حیرت گذراندم که چرا سایتی را که سال ها (۸۱،۲ – اوایل ۸۹) در آن مطالب عرفانی می گذاشتم اینگونه و کاملا آبکی ناپدید شد.

اما بعد از گذشت چند روز کم کم فکر نوینی در ذهنم شکوفه زد و مرا از نا امیدی رهانید، با خود قرار گذشتم که سایتی مستقل با هاستینگی جدا بسازم و دیگر برای رفع خطر انهدام! و نابود شدن کل مطالب دیگر از سایت های وبلاگ نویسی فارسی زبان که مدیریت محتوی و هاستینگ در اختیار نویسنده می گذارند استفاده نکنم.

اما در روند نویسندگی تغییر کلی ایجاد کردم و دیگر درباره عرفان “مگر گذری” چیزی نخواهم نوشت و قرار است مطالب ادبی، فرهنگی و هنری در سایت قرار دهم، امیدوارم دوستانی که مرا با مطالب عرفانی می شناختند از این تصمیم ناراحت نشوند و همچنان از خوانندگان مطالب من باقی بمانند.

کمی از خودم بگویم

زمانی که هنوز سایت عرفانیم پا برجا بود، دوستانی من را قابل دانستند و تاریک ترین و خصوصی ترین زوایایه زندگیشان را نزدم برملا ساختند، و از همان اوایل شروع کار فرصتی را فراهم ساختند تا خود را بیازمایم، آنها اطلاعی از شخصیت و سنم نداشتند (و اینها بجز بخش جزئی از شخصیتم همچنان بر ملا نخواهد شد) با این حال از من کمک مشاوره ای می گرفتند، من هم استنباط های شخصیم از جهان را برایشان می گفتم، بین مان گفت گو در می گرفت و تجربه ی شیرینی بود،آن زمان چیزها یاد گرفتم.

در زندگی علاقه های بیشماری دارم برای همین هم کمی بلاتکلیف بنظر می رسم، اما جالب است که طبیعت با من یار است و ناخودآگاه علایقم مدیریت می شود، من نویسندگی را دوست دارم، عرفان راه زندگیم است، عاشق باستان شناسی و مردم شناسی هستم، تحصیلات هنر دارم، و زمانی که مطلبی هر چند کوچک و مسخره دغدغه ام شود تا طریقه خلقتش را نفهمم راحت نمی شوم، نمی گذارم کسی معلمم باشد و هیج کس را برای خود بت نمی کنم، سعی میکنم با کسانی که برند استاد را دارند دوست باشم، بیشتر برای یادگیری به گفتگو و تبادل نظر معتقدم، خرافاتی نیستم و بنظرم عرفان باید در خودش نوعی منطق را دارا باشد، نسبت به اساتیدی که در شرق عرفان شرقی را رواج می دهند بدبینم، فکر میکنم آنها عاشق جایگاهشان هستند و می خواهند وزنه بمانند، برای همین هم در آموزش هایشان امساک می کنند و مرید را تا آخر عمر می پیچانند!

تقریبا می توانم لقب “فیلم بین” را به خودم بدهم، تماشای فیلم از فیلم سازان قوی از علایق و اجبارات زندگیم محسوب می شود، در زمینه ای مدعی نیستم و هر آنچه در زندگیم رخ می دهد را مرجعی برای یادگیری قرار می دهم، اما اگر صحبتی به میان آید تجربه های شخصیم را برای تبادل عقیده و نظر به کمک می گیرم، البته نا گفته نماند با اینکه مدعی نیستم از طرفی هم بر روی مسائلی که یادگرفته ام پا فشاری میکنم و سهل و آسان با تبادل چند نظر تغییرشان نمی دهم.

نمی دانم چگونه بیان کنم، در اوج مغرور بودن خاکی و در اوج خاکی بودن مغرورم، اهدافم برایم از هر چیز مهمتر است و سعی میکنم خود را درگیر روابطی که مرا از آن اهداف دور می اندازد نکنم، پس از این جهت انسان سفتی محسوب می شوم، حس می کنم زندگی فرصت کوتاهیست که نباید به این راحتی از دست داد و یا آن را به بطالت گذراند.

هیچ وقت تمرکزم را نمی توانم به روی یک کار بگذارم، البته انسان دم دمی مزاجی نیسم پس همه کارها را می خواهم باهم انجام دهم، بنابر این گاهی چند هندوانه را با هم بر میدارم و بیشتر از توانم کار میکنم و این یکی از افسوس های زندگیم به حساب می آید، کسانی که مرا از نزدیک می شناسند می گویند آرامم، اما درونن فکر زیاد می کنم، همه چیز جهان فکرم را مشغول می کند، یکی از اهدافم که مرا به تکاپو می طلبد رسیدن به آرامش درونیست!. به نظرم بسیاری از انسان ها درگیر فرم و غرق حالات و فضا سازی های بیموردی می شوند که توضیح دادنش در این مقطع نمی گنجد، بهتر است زندگی را هدیه و زمان را محترم بشماریم، از تمام ابزار استفاده کنیم و چیزهایی را که یاد می گیریم به اشتراک بگذاریم، اصلا هدف از راه اندازی چنین سایتی هم، همین است و امیدوارم که در این تارنما بحث های داغ، جذاب، و سازنده به وقوع بپیوندد و علم و دانش من یکی را افزایش دهد.

خوب بهتر است بیش از این صحبت را کش ندهم، امیدوارم این اطلاعات صادقانه باعث شده باشد خوانندگانی که مرا از نزدیک نمی شناسند از این طریق تا حدودی با من آشنا شوند، اما باور کنید که دوستان قدیمی ام انقدر اطلاعات راجع به دوست صمیمی شان ندارند.

با تشکر

دوستدار شما “ناوال”                                                                                                        ۱۳۸۹/۰۳/۱۳